Long time no see diyerek bir giriş yapmak yerinde olacak sanırım..
rüzgarda savrulan poşet ama plastik
ne kalabiliyorum ne de gidebiliyorum...
26 Ekim 2024 Cumartesi
24 Şubat 2019 Pazar
Zaten en kötü ne olabilir ki?
Biraz fevri bir insanım ben sanırım...Aynı aynı zamanda bir o kadar da naif ve kırılgan..
İşte zaten sıkıntı da bu noktada başlıyor. Neyse..
Bundan sonra böyle bir karar aldım ki kararlarımı verirken şunu söyleyeceğim hep: "Zaten en kötü ne olabilir ki?" Bir şeyleri kafamda kurmaktan, bir sorunun yanıtını kimi zaman günlerce düşünmekten çok sıkıldım. Artık mottom bu olsun bakalım, nasıl olacak zamanla göreceğiz sanırım bunu da..
İşte zaten sıkıntı da bu noktada başlıyor. Neyse..
Bundan sonra böyle bir karar aldım ki kararlarımı verirken şunu söyleyeceğim hep: "Zaten en kötü ne olabilir ki?" Bir şeyleri kafamda kurmaktan, bir sorunun yanıtını kimi zaman günlerce düşünmekten çok sıkıldım. Artık mottom bu olsun bakalım, nasıl olacak zamanla göreceğiz sanırım bunu da..
4 Kasım 2018 Pazar
Size de oluyor mu acaba? Merak ettim..
Size de oluyor mu acaba? Merak ettim..
Elinizde kahveniz otururken birden bire kendinizi en sevdiğiniz dizi ya da filmin bir sahnesi içinde bulduğunuz bir an..Zaman kavramı anlamını yitiriyor, orada ne kadar uzun süredir oturduğunuzu çalışanların etrafı toplama telaşından anlıyorsunuz.. Kapatmak zorundayız artık diyorlar.
Siz oradan gerçekliğe dönmenin verdiği hayal kırıklığı ve mutsuzlukla kalkarken onlar hiçbir şeyin farkında değil. Yavaş yavaş yürümeye başlıyorsunuz. Acaba diyorsunuz ya böyle olmasaydı..Ya çok sevdiğim dizideki başrol ben olsaydım..Ama ben onun kadar güçlü olamazdım ki.. Onun başına gelenlerin ufak bir bölümü bile benim başıma gelseydi sanırım arkama bakmadan kaçardım. Yine de onun yaşadığı hayatı yaşamak istemekten alıkoymuyor beni bu durum. Onun kadar sevilmekten, onun kadar başarılı olmaktan...
Düşünüyorum bazen, bende eksik olan ne? Güçsüz müyüm, isteksiz miyim yoksa sadece üşengeç mi?
Sanırım üşengeç biriyim ben. Ama bu eksiklik sayılır mı ki? Ya da eksik bende değil, hayatımda olması gereken başka birinde. Eksiklik, başından beri o kişinin hayatımda hiç olmaması belki de...
Klişe olacak ama gerçek hayat dizi ya da filmler gibi olmuyor ki zaten. İşin fantastik kahramanlar ile ilgili olan boyutunu geçtim, gerçek hayatta insanlar birbirini bu kadar çok sevip birbirleri için bu kadar çok fedakarlık yapmıyorlar ki..
Neyse sonuçta burası CC Jitters değil, ben de zaten o değilim..
Elinizde kahveniz otururken birden bire kendinizi en sevdiğiniz dizi ya da filmin bir sahnesi içinde bulduğunuz bir an..Zaman kavramı anlamını yitiriyor, orada ne kadar uzun süredir oturduğunuzu çalışanların etrafı toplama telaşından anlıyorsunuz.. Kapatmak zorundayız artık diyorlar.
Siz oradan gerçekliğe dönmenin verdiği hayal kırıklığı ve mutsuzlukla kalkarken onlar hiçbir şeyin farkında değil. Yavaş yavaş yürümeye başlıyorsunuz. Acaba diyorsunuz ya böyle olmasaydı..Ya çok sevdiğim dizideki başrol ben olsaydım..Ama ben onun kadar güçlü olamazdım ki.. Onun başına gelenlerin ufak bir bölümü bile benim başıma gelseydi sanırım arkama bakmadan kaçardım. Yine de onun yaşadığı hayatı yaşamak istemekten alıkoymuyor beni bu durum. Onun kadar sevilmekten, onun kadar başarılı olmaktan...
Düşünüyorum bazen, bende eksik olan ne? Güçsüz müyüm, isteksiz miyim yoksa sadece üşengeç mi?
Sanırım üşengeç biriyim ben. Ama bu eksiklik sayılır mı ki? Ya da eksik bende değil, hayatımda olması gereken başka birinde. Eksiklik, başından beri o kişinin hayatımda hiç olmaması belki de...
Klişe olacak ama gerçek hayat dizi ya da filmler gibi olmuyor ki zaten. İşin fantastik kahramanlar ile ilgili olan boyutunu geçtim, gerçek hayatta insanlar birbirini bu kadar çok sevip birbirleri için bu kadar çok fedakarlık yapmıyorlar ki..
Neyse sonuçta burası CC Jitters değil, ben de zaten o değilim..
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)